Je kent me niet. Ik intereseer je niet. Daar ga ik dan van uit, hè. Zo'n houding onder de mensen is tegenwoordig net zo'n algemeen fenomeen als de zon die elke morgen opgaat, om vervolgens elke avond onder te gaan.
Niet dat ik het dan weer nodig vind om daar commentaar op te geven. Het is gewoon zo. Al denkt 'iedereen' dat hij of zij dusdanig begaan is met anderen, dat bovenstaande niet op hen van toepassing is. Dat denkt de 'iedereen die dat denkt' dan fout. Het interesseert me geen reet wat de vrouw die drie beurten verder achterin de rij staat van me denkt. Ervan uitgaande dat de betreffende vrouw geen bekende van me is, die eventuele schade aan mijn algemene imago kan aanrichten. Zelfs al zou ik in een knalroze pyjamabroek met een olifantjesprint dragen: zolang ik maar weet dat de getuigen hiervan nooit enige invloed op mijn leven kunnen uitoefenen, confronteer ik zonder problemen met geweld hun visuele wereld. *Ja, er zijn mensen die het hier niet mee eens zijn. Prachtig, niet? Maar zie, daar ga je dus al.
Pas wanneer iemand in jouw directe belevingswereld rondwandelt en daarbij een spoor achterlaat, dan pas ga je handelen vanuit de gedachte dat wat de ander vindt of denkt voor jou van belang is. Of dat spoor een positieve of negatieve invloed met zich meebrengt is een tweede. Mocht de jongen die in de andere rij staat nou net toevallig een verjongde kloon van mr. Clooney zijn, dan is die onverschilligheid niet langer die van jou.
Wat ik hiermee wil zeggen is: je kijkt naar ieder van wie het levenspad zich kruist met die van jou. Je hebt zojuist een voetje geplant op één van mijn paadjes. Ga terug, lees om of wandel met me mee. Voor mij ben je niet van belang, zolang je geen invloed hebt. So be my guest.